|
|
|
|
Vier dagen in het klooster Wat doen vier dagen in een klooster met je? Nou ik had het geluk om dat uit te proberen. Een vriendin van me vroeg me of ik met haar mee wilde, veel tijd om dat te beslissen had ik niet. De volgende week zouden we al vertrekken. De dag erna had ik besloten om het maar gewoon te doen, niet te veel daarover nadenken maar vertouwen dat het allemaal goed komt en dat ik er wat van zou leren. Ik heb helemaal geen religieuze achtergrond, dus dit zou mijn vuurdoop zijn. Op maandagochtend ben ik naar haar toegegaan, hebben we de auto volgepakt en zijn richting Brugge gereden. Ons klooster bevond zich op het Begijnhof, midden in de stad. Nadat we aangebeld hadden, deed er een zuster open die ons zeer hartelijk begroette. Mijn vriendin was hier al een aantal keren geweest, dus werden we begroet als een oude bekende. Onze slaapkamers lagen op de 2e verdieping, dus met koffers naar boven gelopen over eeuwen oude trappen. Alles is er goed onderhouden maar wel een beetje oud, dat maakte het wel heel bijzonder. Met krakende trappen en vloeren, deuren en ramen die een beetje scheef hingen.
Alle
slaapkamers zijn er anders en ik had bijzonder veel geluk. Ik ben maar 1.62
meter en dat was precies de goede lengte om in het enige hemelbed te slapen. Ik
voelde me er net een prinsesje in. Mijn eerste ontmoeting met zuster Marie-Anne, van 71 jaar, was een wel heel bijzondere. Zij was zo blij als een kind dat we kwamen logeren en liet ons heel enthousiast onze verdieping zien. Ze stond zo vrolijk te hippen dat ik het niet na kon laten om dat nonnetje eens lekker te knuffelen en dat al 5 minuten na onze eerste kennismaking. Dat heeft voor mij de toon van deze retraite, zoals dat heet, gezet. De hele tijd dat we daar waren was als een warm bad. De zusters stonden voor alles open, je kon ze alles vragen, er was geen oordeel van goed of fout. Je mocht daar gewoon zijn wie je bent. En alle deuren gingen voor ons open. We waren als familie.
We mochten
zelfs achter het koor komen, met speciale toestemming van de nonnen. Daar
bevindt zich op een graf een heel bijzondere plek. De energie is daar heel hoog.
We zijn daar op gaan staan en hebben ons laten meevoeren door deze energie. Voor
mij was het alsof je bij God zelf op audiëntie ging, het voelde ongelofelijk
zuiver en goed.
Tijdens
deze retraite ben ik met het katholieke geloof in aanraking gekomen. ’s Ochtends
en ’s avonds woonden wij de mis bij. We waren vaak maar met 4 mensen aanwezig in
de kerk. Wat mij heel erg opviel tijdens deze diensten, waren de preken die vaak
alleen over het lijden van Jezus Christus gingen. Dat deed me verdriet, want
deze man heeft veel betekend voor de wereld en het geloof en waarom dan alleen
constant aan het lijden refereren. Hij heeft toch veel meer betekend? Waarom
niet eens vertellen wat hij nu betekent voor de mensheid. Hij is toch al zo’n
2000 jaar geleden heengegaan? Waarom altijd maar in het verleden blijven hangen.
Waarom altijd oordelen of iemand goed of kwaad is, waarom overal straffen voor
bedenken? Om iedere dag aan je sterven en lijden herinnerd te worden is toch
vreselijk? Maar goed, dat is mijn kijk op deze ervaring. Wat ik wel heel fijn vond, is dat de echte Christusliefde in deze nonnen aanwezig was. Zij accepteren de mensen zoals ze zijn, zonder te oordelen. Voor mij is dit het ware geloof, geloof en liefde die uit het diepste van je hart en ziel komt. Als wij dit allen zouden toepassen zou de wereld er echt anders uitzien, dat is pas het ware geloof voor mij. Ik ben heel blij dat ik deze inzichten en de liefde die deze nonnen uitstraalden mocht ervaren, op deze manier zou ik het geloof direct omarmen en me in deze liefde laten wegzakken, zonder te oordelen wie wat doet of wat iemand denkt. Jezelf deze liefde gunnen, is jezelf als liefde ervaren, zoals God het bedoeld heeft, zonder oordeel.
Nanda, 1 juni 2006 |
|
|
Mijn
Hemelbed voor een paar dagen
Begijnhof
Zuster
Marie-Anne